Selecteer een pagina

Eigenlijk is Truus Grijzen haar hele leven al met vrijwilligerswerk bezig. Voor een echt mensenmens als Truus varieert dit van voorzitter van Ouderraad en Ondernemingsraad tot kaderinstructeur EHBO.

Door Ina Stoel
Maar ook heeft Truus gewerkt bij de Psychogeriatrische afdeling van De Hoge Weide. Nu wandelt ze met een blinde mevrouw en bezoekt mensen op De Hoge Weide. En ‘last but not least’ is ze vanaf 2011 als vrijwilliger betrokken bij het in 2010 in Lochem opgerichte Alzheimercafé, de laatste jaren tevens als coördinator van de vrijwilligers.

“Het moet zinvol zijn en zijn vruchten afwerpen”, vertelt Truus. “In mijn werk bij het Alzheimercafé komen nu zowel mijn bestuurlijke vaardigheden aan bod, als mijn wens mensen te ontmoeten. Elk Café (in verschillende plaatsen) heeft een eigen coördinator. Ik ben de contactpersoon van de regiovergaderingen van Lochem. We nemen daar te behandelen thema’s van elkaar over en wisselen uit wat mensen met dementie en mantelzorgers in het dagelijks leven naast professionele hulp nodig hebben”. Het Café is maandelijks een ontmoetingsplaats voor mensen met dementie, hun mantelzorgers en belangstellenden. Er is een thema met een professional en er kan open gesproken worden over problemen. Truus: “We hopen te bereiken dat het taboe op het hebben van dementie wordt doorbroken. Er zijn mensen die er openlijk voor uit komen, maar ook die het uit schaamte verbloemen. Mantelzorgers hebben het vaak zwaar. Het goed omgaan met iemand met dementie is moeilijk. In het Café vinden lotgenoten een veilige omgeving. Bezoekers vinden er (h)erkenning en hopen daarmee isolement te voorkomen”. Het Café vindt normaliter in de ochtend plaats; voor werkenden wordt er ook twee keer per jaar een ontmoeting in de avonduren gehouden. De ouderenwerker van Stichting Welzijn Lochem, Marian de Hoop is ook aanwezig en kan op veel vragen antwoord geven. Elk jaar probeert het Alzheimercafé een gespreksgroep voor partners van mensen met dementie op te zetten. “Dit is drie keer gelukt. De deelnemers daaraan waren héél enthousiast. Er is zelfs een groep na afloop van de sessies dóórgegaan. We halen niet de zorg weg, maar we delen de zorgen met elkaar. Een mevrouw zei laatst: “Ik heb nog nooit zoveel verteld als hier aan tafel”. Truus houdt van organiseren. En staat open voor alle vragen en nodigt iedereen uit naar het Café te komen. “We zijn nog op zoek naar een gesprekleider.” Het werk inspireert haar en geeft haar voldoening. “En op deze manier blijf ik me ontwikkelen”.