Selecteer een pagina

Vandaag nog kreeg Dukke de Vries post van een gevangene uit Zuid Afrika. Hij blijkt nu veilig in Ierland te zijn. “Zonder Amnesty International was dit niet gelukt”, schreef hij haar. “Dáár doe ik het voor”, vertelt Dukke.

Door Ina Stoel

Duke: “We verzamelen veel handtekeningen. Handtekeninglijsten liggen in de bibliotheek, in het Stadshuus, bij de Hooiplukker en bij BIC. We staan op markten, zoals onlangs op de Goede Doelenmarkt. Wereldwijd levert dit overheden pakken post op. Die zijn hier niet blij mee. Ook al gooien ze het onmiddellijk weg; ze weten dat ze in de gaten worden gehouden.”

Het hoofdkantoor in Amsterdam coördineert welk dossier van welke politieke gevangene behandeld wordt. De gekozen landen lopen uiteen van Oekraïne tot Brazilië en van India tot Venezuela. Het kan gaan om gevangenen, die kritisch zijn op hun regering, maar ook om mensen die strijden voor de rechten van hun medeburgers. Bijvoorbeeld voor burgers die zonder compensatie van hun land gejaagd worden voor de aanleg van een nieuwe weg. Dukke: “We houden speciale acties op dagen als 8 maart (Vrouwendag) en 10 dec (Dag van de rechten van de mens). Onze burgemeester komt dan zijn handtekening zetten, wat extra publiciteit oplevert. We zijn erg blij met de goede contacten die we hebben met de gemeente, boekhandel Lovink, de Bibliotheek, het Filmhuis en met de Kerken. Het wordt zo mogelijk acties te combineren, bijvoorbeeld als er een relevante film of schrijver komt. Dukke is al vanaf de jaren zeventig actief bij Amnesty International. Na diverse functies is ze al jaren voorzitter. Ze geniet van de hechte club mensen om haar heen, allemaal vrijwilligers met hetzelfde gevoel in hun hart voor de onrechtvaardigheid van het lot van onterecht gemartelden en geïnterneerden. “Ik zie dat het nodig is! Ik ken niet anders, dan dat je iets doet voor je medemens als je dat kunt. Ik heb de mogelijkheid én de tijd. Én het geduld. Soms duurt het jaren, voor we resultaat bereiken. Ik geniet ook van het verbinden van kennis en mensen. Dat is mijn kracht.” Behalve de vaste kern is er een twaalftal ‘flexwerkers’: mensen die zich wel incidenteel willen inzetten, maar zich niet vast willen leggen. “We zijn blij met elke hulp”, benadrukt Dukke. “Het doet soms zeer iets niet te kunnen doen bij gebrek aan menskracht.” Dukke is ook erg trots op het Westerbork-project. “Alle scholen in de gemeente Lochem krijgen vóór 4 mei les over deze mensenrechten en er wordt een bezoek gebracht aan de Synagoge en aan Westerbork”.

Méédoen? Neem contact op met Dukke via
dukkedevries@gmail.com.